Wat een rare tijd voor iedereen. Zeker ook voor kinderen en jongeren. Hun wereldje, die ze net aan het ontdekken zijn, hoort voor hun groter te worden in plaats van kleiner. Zorgen om hun naasten spelen ineens op, terwijl ze zorgeloos door het leven horen te gaan. Ze hebben veel te verwerken op alle fronten. Wat heel belangrijk is, is dat kinderen hun zorgen kunnen delen. Ze willen vaak de personen in hun directe omgeving beschermen door hen niet te vertellen wat er in hun hoofd omgaat. Ze willen hen niet belasten en stoppen hun gevoelens weg. Door zelf open te zijn over je eigen gevoel, geeft dat een opening voor je kind om dat ook te zijn. Je wilt je kind het liefst beschermen tegen alle ellende, want je gunt je kind een zorgeloos en gelukkig leven. Dat is echter niet te realiseren. Kinderen lijken een zesde zintuig te hebben. Ze merken dat hun ouders zorgen hebben zonder dat de ouders hen erover hebben ingelicht. Tijdens mijn begeleidingsmomenten als kindercoach is het soms even zoeken om de sociaal verantwoorde antwoorden te filteren van de uitspraken over hun echte gevoel. Door door te vragen laten ze hun muurtje steeds een stukje verder naar beneden zakken. Hoelang dat duurt verschilt per kind en per situatie. Sommige kinderen hebben aan twee gesprekken genoeg en sommige kinderen hebben daar wat langer voor nodig.
“Wauw, het is alsof je mijn hoofd open hebt gedaan en al mijn zorgen eruit hebt gehaald. Nu denk ik waar heb ik me druk om gemaakt?”
Doordat dit meisje zich open had opgesteld heeft ze zelf de grootste bijdrage geleverd aan haar begeleiding. Ik heb haar alleen maar begeleid in het ordenen van haar gedachten. Luisteren en vragen stellen zijn de belangrijkste ingrediënten om kinderen verder te helpen.
No responses yet